جریان یک سویه اطلاعات

جریان صحیح و درست اطلاعات یکی از عوامل سرنوشت ساز در رشد و توسعه عملی و اجتماعی و فرهنگی سیاسی یک کشور به شمار می رود. به طوری که یکی از اهداف اساسی انقلاب اسلامی آزادی یعنی آزادی بیان و آزادی گردش اطلاعات در بین آحاد مردم بود. ولی این امر به دلایلی امروز در جامعه ما به فراموشی سپرده شده است. و رسانه های شنیداری و صوتی و تصویری و نوشتاری ما اغلب اخبار و اطلاعات را گزینشی و آنچنان که باب میل خودشان هست منعکس می کنند این مسئله هم در حوادث داخلی و هم در رخدادهای خارجی به وضوح قابل رویت است.

در گزارش این اخبار سعی می شود تمام مسافرت های خارجی مسئولان کشور موفقیت آمیز گزارش شود تاکنون موردی را سراغ ندارم که صدا و سیمای ما مسافرت مسئولی را ناموفق گزارش کند در صورتی که طبیعت روابط خارجی این است که برخی مسافرتها موفق و برخی ناموفق باشد.

یا وقتی با کشوری روابط حسنه داریم سعی می ظلم و جنایتی که از سوی آن کشور نسبت به دیگران انجام می شود اصلا یا گزارش نشود یا به صورتی که چهره جنایت در آن نمایان نشود گزارش می شود نمونه آن حمله روسیه به گرجستان یا کشتار مردم چچن است که در رسانه های ما به خوبی گزارش نشد.

در رخداد های داخلی نیز وضعیت ما مطلوب نیست در عید امسال سیلی در قم جاری شد و تلفات جانی و مالی قابل توجهی به بار آورد در سیمای قم تصویر روشنی و خبر دقیقی از این واقعه طبیعی گزارش نشد تا مباد دامن مسئولی به بی توجهی به امورات مردم آلوده نگردد.

ولی این هزاره که با انقلاب الکترونیک شروع گردیده و امواج اطلاع رسانی در جهان حصارهای سانسور را در هم شکسته ، ارباب رسانه در کشور ما که تاکنون بدون رقیب آنچنان که می خواستند افکار عمومی کشور را شکل میدادند دچار هراس کرده است. زیرا اخباری را که به نظر آنها مردم نباید بشنوند زودتر از آنها به مردم منتقل می گردد. گوشی همراه، اینترنت، ماهوراه این طلسم خبری و اطلاعاتی که آنها سی سال به دور خود تنیده اند را می شکند. ولی دریغ از هوشیاری ارباب رسانه کشور ما ، به جای اینکه به اصلاح ساختارها و تقویت محتوایی و کیفیتی رسانه های داخلی پرداخته و اعتماد جامعه را جلب نموده و ناقد بصیری نسبت به عملکرد مسئولان باشند تمام هم و غم آنها در متوقف کردن یا صد امواج اطلاعاتی جهانی صرف می گردد. البته توجیه آنها تهدید قرار گرفتن فرهنگ و دیانت مردم از سوی این امواج است ولی سوال اینجاست ایا این پاسخ نمی تواند محدودیت های اطلاعاتی ایجاد شده بر ارباب فکر در داخل و رسانه های مستقل خبری داخلی را توجیه کند به طوری که اهداف محدودیت های ایجاد شده متوجه ایجاد مصونیت برای عملکرد تعدادی از مسئولین گردیده تا از نقد در امان بمانند .

متاسفانه بیشترین اسیب را به جامعه ما بعد از انتخابات همین محدودیت خبری ایجاد کرد . در طی مدت بیست روز تمامی ارباب رسانه علیه معترضان به عملکرد شورای نگهبان و وزارت کشور گفتند و نوشتند و تهمت زدند. ولی دریغ از یک ساعت فرصت به این معترضان تا اینکه از خود دفاع کنند یا نظرات خود را بیان نمایند .

با این وضیعت چه تضمینی وجود دارد تا مردم همچنان در انتخابات بعدی شرکت کنند . امری که به وضوح در گفتار و رفتار رای دهندگان به همه کاندیداها در جامعه محسوس است این مسئله موجب شده که نه کسانی که نامزد آنها پیروز شده خوشحال باشند و نه کسانی که نامزدشان رای نیاورده از وضعیت راضی باشند . علت این امر هم عدم توجه ارباب رسانه به عواطف و احساسات احتماعی است.

 

باید مسئولین بیشتر دقت کنند

مسائل اجتماعی از پیچیدگی های خاص برخوردار بوده و راه حل آنها به ظاهر ساده و در واقع بسیار دشوار است  به دلیل انکه هر مسئله ای یک بار اتفاق می افتد و طی نکردن مسیر درست در حل آن دیگر امکان جبران را از انسان می گیرد چون زمان غیر قابل برگشت است. به همین دلیل مسائل مشابه در دو بستر زمانی مختلف راه حل متفاوتی خواهند داشت و عدم فهم زمان مسئله موجب خواهد شد که راه حلی که در مسئله سابق نتیجه مثبت داده برای مسئله لاحق که زمانش فرق کرده ، نتیحه عکس بدهد.

مسئله انتخابات اخیر یکی از این مسائل بود . مسئولین فکر نمودند این هم انتخابی است مثل انتخابات دیگر . اما متوجه نشدند که زمان  فرق کرده و این دو مسئله به ظاهر شبیه هم ، اساسا دو ماهیت متفاوت دارند.

متاسفانه عدم استفاده از مسئولین مجرب در این مسائل بیشترین خسارت را متوحه کشور می سازد. وزیر کشور که هیچ سابقه ای در برخورد با این بحرانها نداشت و متاسفانه از جمله وزرایی که از کمترین رای اعتماد بر خوردار بود در مصاف با این مسئله حیاتی کشور دچار نقاط ضعف گردید.

اول آنکه او باید پاسخ گوی خیلی از مسائل مربوط به انتخابات و هیجانات اجتماعی چند روز اخیر می بود که متاسفانه غایب اصلی این ماجرا ها به شمار می رود.

در رابطه با اجرای انتخابات و اطلاع رسانی قبل و بعد از آن فعالیت چندانی نداشته است.

در رابطه با عدم عطای مجوز به درخواست راهپیمایی و تجمع به گروه های معترض هیچ توصیحی از طرف مسئولین ارائه نشده است. باید توجه داشت که مراجعه به وزرات کشور برای اخذ مجوز نشانه باور داشتن حاکمیت و التزام به قوانین آن است و مسئولین باید در صورتی که دادن مجوز با مشکلاتی روبرو بوده درخواست کنندگان مجوز را آگاه ساخته و یا لااقل اجابت درخواست آنها را به زمان دیگری موکول می ساختند.

بدیهی است رد ساده این نوع درخواستها شاید متقاضیان این مجوزها را به راه هایی سوق دهد که مسئولین در آن عرصه ها جز تسلیم شدن بر خواسته های آنان راهی برایشان باقی نمانده باشد.  

والسلام

 

لزوم توجه بیشتر به مطالبات مردم

انتخابات دهم نقطهء عطفی در تاریخ سیاسی ایران محسوب می شود. برای اولین بار در داین انتخابات جمعبت های زیادی در شهرهای مختلف برای حمایت از نامزد مورد علاقهء خود به حرکت در آمدند که این حرکت در روز های آخر تبلیغات پرشور تر گردید. با این همه هیج برخوردی و رفتارهای نامناسبی بین هوادران در سراسر کشور پیش نیامد و نیروی انتظامی نیز به عنوان تامین کننده نظم عمومی در صحنه حضور داشته و هوادران مختلف نیز به آین نیرو به عنوان مظهر نظم عمومی توجه داشتند.

اما بعد از اعلام نتیجه آرا در اثر عدم درایت برخی مسئولین وبی تجربگی آنان در برگزاری انتخابات مشکلاتی در شهر ها به وجود آمد. وزارت کشور به جای آنکه طبق دفعات قبل به اعلام شهر و بعد استانی و در نهایت به نتیجه نهایی اقدام کند این دفعه بر عکس عمل نمود. . همین مسئله موجب ایجاد شبهات گردید .

یا در پاسخ به اشکالات در باره اینکه چرا در برخی شهرها و روستاها تعداد رای دهنده ها بیش از واجدین شرایط می باشد جواب سخنگوی وزارت کشور قابل قبول نمی تواند باشد.

اگر سوالی در جامعه شکل گرفت مسئولین باید در صدد جوابگویی به آن باشند نه آن صورت مسئله را پاک کنند . بنا به گزارش آقای قالی باف شهردار تهران جعمیت شرکت کننده در راهپیمایی روز دوشنبه که از میدان فردوسی تا آزادی را در بر گرفته بود  بالغ بر سه میلیون نفر بر آورد شده است . حالا باید از سخنگوی ورزات کشور پرسید آیا برای اقناع این تعداد از جمعیت این جواب تو قانع کنند ه هست ؟

 آیا صدا و سیما اخبار مربوط به این سه میلیون نفر برایش اهمیتی مثل تیر اندازی در یک مدرسه آمریکایی نداشته است؟

 ما باید با ملتمان بیش ازین مهربان باشیم و برای اعتلای کشور خود سلیقه های مختلف را در نظر داشته باشیم . به امید سر افرازی و بهرزوی برای اسلام و ایران عزیز